X hits on this document

347 views

0 shares

0 downloads

0 comments

108 / 113

(voor Julie en Bart)

Er was eens...

heel heel lang geleden,

toen de mensen nog spraken

-maar elkaar al niet meer zo goed verstonden.

In een ver ver land,

zo ver dat men het nooit met reizen kan bereiken

-het “Wilde Nabije”noemt men het daar.

Daar leven allemaal grote dwergen en kleine reuzen onder elkaar

-niemand kan ze onderscheiden.

En zo leefden er ook Janneke en Mieke.

En zij waren niet voor elkaar geschapen :

Janneke nam altijd de gemakkelijkste weg,

en Mieke altijd de moeilijkste....

Maar zij kwamen elkaar op de vele kruispunten onvermijdelijk tegen.

En op een tweesprong.... werden zij verliefd.

En zij spraken altijd af aan het begin van een weg,

aan de overkant van een muur, of midden op een brug.

En zo werden zij een koppel.

En zij spraken op de duur op elk moment en overal tegelijk af

-zo konden ze elkaar nooit meer mislopen.

En zij bouwden daar een huis rond en een dak boven

-met een schouw zodat de hitte wegkon.

En zij bleven elkaar trouw, dat wil zeggen :

zij blijven elkaar om steeds mínder éven graag zien :

Janneke past hààr elke dag opnieuw het glazen muiltje.

Al ziet hij er nu een eksteroogje door,

en een ingegroeide nagel,

en al moet hij steeds harder wringen,

want haar voeten zijn wat verbreed.

Maar zoals de meeste mannen wordt hij van zijn kant

altijd weer een opgeblazen kikker wanneer Mieke hem te innig kust.

Maar dan neemt zij hem terug mee naar de rand van de waterput,

duwt hem weer tussen alle andere kikkers,

en kust –met opgetrokken neus en dichtgeknepen ogen-

uitgerekend hém

heel stilletjes opnieuw.

Document info
Document views347
Page views347
Page last viewedSun Dec 11 02:36:34 UTC 2016
Pages113
Paragraphs3419
Words19762

Comments