X hits on this document

318 views

0 shares

0 downloads

0 comments

112 / 113

(Verbouwing van de zolder – het verhaal van ons huwelijk.)

23 jaar later…

Tussen hemel en aarde :

geen speld meer te krijgen,

tussen aarde en aarde :

niets dan afdrukken, en sporen,

tussen hemel en hemel :

een dieprode, rosse gloed...

Het verhaal wordt in een rustiger, tijdlozer hand geschreven :                               

ZIJ

Goh ! Ik was dit oude dagboek helemaal vergeten !

Dit maandag-boek dat een maan-dagboek werd.

Zolder opgeruimd en vrijgemaakt

– Jozefien wil gebiedsuitbreiding  

-  kinderkamermuren zijn stáátsgrenzen !

- wil van dochter – niet getalmd

- mijn dichter is al aan het timmeren :

vaders en dochters : een eenvoudig verhaal.

Ik hoor hem nagels met koppen slaan, en nagels zonder koppen,

en nagels alleen...van vingers...

Naïviteit en onverschrokkenheid krijgen patine na twintig jaar,

maar wat doet tijd met de liefde ?

Wat doet de tijd met rotsen ?  Wat doet de tijd met de branding ?

Wat doet mijn dichter met de zolder ?

Mijn moeder: “Kind, neem een próza-man, of prózac, of beide,

maar géén dichter !  Dichters dánsen, die geráken nergens !”.

Ik heb als échte dochter de dichter genomen :

de dichter : zonder sokkel barvoets dansend over eindeloos begane grond.

Straks is de zolder  óók  begane grond...

Gelofte van armoede - gelofte van rijkdom...

Beide ruim verkregen...

En hij schenkt me mezelf erbovenop.

Gelofte van een dak boven je hoofd

en gelofte van een blote sterrenhemel boven je hoofd...

...En onze oude liefdesnachten,

over welke werelddelen drijven zij nu ?

Passie wordt trager en rustiger, onderstroom,

dieper en breder, en tenslotte -bijna onmerkbaar : zee,

nee, altijd vlák vóór zee, maar nooit uitmondend.

Document info
Document views318
Page views318
Page last viewedThu Dec 08 08:43:18 UTC 2016
Pages113
Paragraphs3419
Words19762

Comments