X hits on this document

292 views

0 shares

0 downloads

0 comments

14 / 113

PIERROT

Het is niet de blik

die het me doet

maar iets onogenschijnlijks in je ogen.

Niet die knik,

maar een neigende gedachte

die in jou op me wachtte en lachte

en zich dan een weg naar mij toe heeft gelogen.

Het is niet de romp  

–die blijft stomp-

maar je ademloosheid die op en neer gaat

en je getijden verraadt

en steeds lijkt te versnellen.

Het zijn niet je handen

maar wat zij aan ijlte vertellen,

of aan onvatbaars omknellen.

Van je lach niet de tanden of de lippen,

maar de ernst die zij omranden of laten ontglippen.

Van je fronzen niet tot waar zij gaan,

maar hun vertelijnenbaan,

hun traject van meridiaan.

Van je rimpels de golfslag,

en de hoeveelheid oceaan.

Van je zinnen de pauzes ertussen,

van je woorden de boorden,

van je rode draad de knopen en lussen,

van je verhaal niet de feiten,

van je gebaar niet de wijdte,

noch je mond

waarrond ik toch niets zinnigs kan spellen,

maar die stilte in jou

die de stilte in mij

zo vervaarlijk voorover doet hellen.

’t Klinkt allemaal een beetje verward ?!

Maar wat al te snel duidelijk is

behoort meer het verstand dan het hart.

Document info
Document views292
Page views292
Page last viewedMon Dec 05 11:30:26 UTC 2016
Pages113
Paragraphs3419
Words19762

Comments