X hits on this document

280 views

0 shares

0 downloads

0 comments

25 / 113

Want aan een heel andere kant van de zaal en van de wereld

was deze-met-het-hemeldeurbonzende-hart meteen opgestaan,

en recht op de kroonprins afgegaan,

en via deze omweg naar zichzelf....

En zij schonk hem

één na één ál haar levenswensen

- zij vergat er enkele voor zichzelf te houden -

en zijn hart werd te klein,

en haar eigen hart werd te ruim...

En zij deed dat bovendien

-naar de prins toe-

met zo'n beheerste wildheid

-en naar zijn bruid toe-

met zo’n onbeheers­te kalmte,

dat de prins nóg méér spijt kreeg van zijn keuze,

en dat zijn bruid nóg meer blind werd voor zijn spijt.

Een engel draalde bij dit alles, maar ging toch voorbij.

En deze man                                               

die met een streek van zijn pen volk en volken scheidde,

die met één rilling een oorlog begon,

en met één dapperheid de vrede,

vermocht haar met geen wil of macht ter wereld

nog een weke glimlach te ontlokken.

Zó ontzagwekkend zijn de krachten

die in een glimlach werkzaam kunnen zijn.

En toen hij en zijn plukverse bruid als dagvers paar de zaal verliet

hinkte de prins een beetje, heel diep in zichzelf,

want hij was gewoon van bij elke stap een mens voorbij te gaan....

En zijn hermelijn-omwalde sleep veegde elk spoor

van zijn statige aanwezigheid in haar hart voor altijd uit.

Ja, de kroonprins en zij

stierven die dag gelijktij­dig,

elk aan hun eigen eind van de zaal en van de wereld.

En twee zilvertranen werden toegevoegd

aan het achtste kwartier

van het nationale wapenschild :

twee snikken...,op een veld van lelie,

een slik....en een snak.

Alleen hun verdriet leek als twee druppels op elkaar.

Document info
Document views280
Page views280
Page last viewedSun Dec 04 17:19:08 UTC 2016
Pages113
Paragraphs3419
Words19762

Comments