X hits on this document

199 views

0 shares

0 downloads

0 comments

30 / 71

De Bonte Was, FEMINIST 2, Amsterdam 1977

Verandering en groei:

de gesubsidieerde revolutie 2

Ach, hadden we die nota nou maar eerder gelezen: Emancipatie, proces van verandering en groei. Een overheid snot a, ondertekend door de ministers Van Doorn en Den Uyl, een hele officiële dus. En die gaat helemaal over ons. Ik heb een tijdje naar het omslag zitten kijken. Blote schouderpartij + hoofd van een mevrouw, om haar hoofd een vogelkooi. Haar hoofd zit er echt in gevangen. Haar haren groeien de tralies uit. Ze is nogal 'ingekapseld' zo te zien. Maar er is hoop, met haar rechterhand houdt ze het deurtje van de kooi open. Wat komt er uit? Een ballon met een grote vloek erin? Een reklameboodschap voor ijzerzaagjes? Niets ervan. Een stelletje grote plompe onbestemde vogels die star en gestaag van het blad afvliegen. Even kan je nog denken wat fijn voor dat mens, dan is ze die griezels tenminste kwijt, maar als je de inhoud van de nota leest blijkt die tekening toch wat anders voor te stellen.

Verandering en groei, wat mooi van de ministers. In Feminist 1 voorspelden we de toekomst. De overheid zou proberen een vaste greep op de vrouwenbewegingswerke-lijkheid te krijgen door allerlei subsidievoorwaarden in de richting van centralisatie beleidsnota's, verplichte evaluaties, verplichte samenwerking. Nou vergeet het maar, het is altijd erger dan je denkt. We zeiden toen zorg niet afhankelijk te worden van subsidies. Het zijn slechterikken, ze willen ons inpakken. Maar dat is niet waar. Ze willen ons niet inpakken, nee, ze willen ons weghebben. En dat mag niet al te veel geld kosten. Gewoon de gedachten eruit - maar dan wel voorgevormd door de overheid, vandaar dat die vogels zo star zijn - en dan het kooitje weer dicht. En vooral suggereren dat vrouwen dat zelf doen. Die tekening op het omslag was uitstekend geweest als die hand een mannenhand geweest was.

Wat is er nu volgens de overheid aan de hand?

Vrouwen en mannen zijn nieuwe rollen aan het kiezen. En dat gaat niet zo maar, want dan wordt het heel rommelig overal. Maar de overheid vindt het wel goed dat ze het doen en vindt ook dat ze een beetje moet helpen (voorwaarden creëren, drempels weghalen en dat soort zaken). Maar, zegt de overheid, weet je, eigenlijk bestaan er formeel geen drempels, zijn er al een heleboel voorwaarden gecreëerd. Alleen ziet niemand ze. En hoe komt dat? Door de mentaliteit. Die moet veranderd worden. Niet dat de overheid daar geschikt voor is. Stel je voor zeggen de ministers dat we b.v. in het onderwijs wat daaraan zouden doen. Dan zouden we toch indoktrineren? En dat hoort niet in een demokratiese samenleving. Nee, op den duur, als de ideeën van de onderwijsgevenden zijn veranderd, dan dragen ze die vanzelf wel over op de leerlingen. En zo komt alles dan goed.

Formeel is er dus niets aan de hand, alles is mogelijk. Mannen kunnen zo de huis-houding in (wsch. vinden de ministers dat wel prettig dan zijn ze weer een stelletje werklozen kwijt) en vrouwen, tja, we moeten er niet vanuit gaan dat die eruit gaan. Het lijkt wel, zeggen de ministers, dat dat gewerk buitenshuis alleen zaligmakend is. Nou dat is niet zo. Ja vrijwilligsterswerk dat is prachtig en daar zullen ze zeker wat aan doen. Daar geven ze zelfs centen voor, voor kadertrainingen voor de mensen die vrijwilligsters willen gaan trainen (zijn er nog vrouwenwerkwillige welzijnswerksters in de zaal, leuk baantje hoor, verdient vast wel aardig! ). En in geval van nood kunnen ze nog altijd naar school.

Formeel dus geen enkel probleem. Ook niet wat het aannamebeleid van over-heidsambtenaren betreft. Dat er zo weinig vrouwen zijn heeft vast met tradities en

Document info
Document views199
Page views199
Page last viewedSat Dec 10 15:09:41 UTC 2016
Pages71
Paragraphs740
Words36593

Comments