X hits on this document

155 views

0 shares

0 downloads

0 comments

43 / 71

De Bonte Was, FEMINIST 2, Amsterdam 1977

Feminisme en vrouwenkultuur

Zijn dit twee verschillenden dingen? Hoort het bij elkaar of houdt feminisme automaties vrouwenkultuur in zich. Er is geloof ik nogal wat verwarring en onduidelijkheid over. Er zijn groepen vrouwen die zich uitsluitend bezighouden met het konstateren dat vrouwen in deze kultuur geen plaats hebben en van daaruit alsnog die ruimte opeisen en innemen. Vrouwen in de wetenschap houden zich bezig met het verkrijgen van speciale vrouwenstudies, anderen graven in het verleden en komen op de proppen met samenlevingsvormen die niet patriarchaal maar matrilineair of zelfs matriarchaal waren, ontlenen hieraan het bestaan van een vrouwenkultuur en willen die weer in ere herstellen. Dat het patriarchaat voor de opkomst van de industriële revolutie iets anders was dan het huidige wordt elders in Feminist uitgelegd en ik ga er hier niet verder op in. Een kleine groep zou zich het liefst op een eiland willen terugtrekken om gevrijwaard van alle invloeden een nieuwe samenlevingsvorm te ontwikkelen. Maken al deze aktiviteiten deel uit van het feminisme? Eigenlijk niet en waarom niet? Allereerst is het net zoiets als de geldkwestie en de inkapseling (Feminist I). Als we uitgaan van het feministiese standpunt dat deze maatschappij per definitie een mannenmaatschappij is en dus onderdrukkend werkt voor vrouwen wordt alle ruimte die vrouwen eisen, hen toegewezen door mannen: zij verkrijgen het. De houding ten opzichte van elk nieuw idee: aanvankelijk wat tegenstribbelen maar op den duur in naam der vooruitgang geld en ruimte beschikbaar stellen. De kapitalistiese struktuur is zeer elasties en er kan altijd nog wel wat bij op de duur is er altijd geld mee te verdienen. Elke toegestane vernieuwing zal geleidelijk aan aan het systeem aangepast moeten worden. En dat gebeurt dan ook. Op wetenschappelijk nivo zal de hierarchiese struktuur geëerbiedigd moeten worden en bij festivals zal de medewerking en goedkeuring van gemeentelijke instanties noodzakelijk zijn. Kunnen we de opbrengst van deze vrouwenaktiviteiten betitelen met feministiese vrouwenkultuur? Ook niet want het geldt maar voor het beperkte aantal vrouwen dat hierbij betrokken is en hierdoor bereikt wordt. En bij kultuur stel ik me toch voor dat hieronder wordt verstaan wat voor alle vrouwen geldt en is. In dat licht bekeken kom je op de vraag wat zou je dan onder vrouwenkultuur kunnen verstaan die geeneen vrouw uitsluit: naaien, koken, breien, zingen, dansen, schrijven, verzorgen bijv. Voorwaar een opwindend rijtje, ons van oudsher in de maag gesplitst en geen nieuws. Niets waarbij je je iets strijdbaars voor kan stellen. En dat is nu het verschil. Feminisme is per definitie een strijdkultuur. Strijdkultuur betekent o.a. strijd voeren met middelen en op een manier waarbij je je niet afvraagt of het kan, mag of past maar waarbij je je als doel stelt alle vrouwen bewust te maken van hun (onderdrukkende) situatie. De middelen die je daartoe gebruikt kunnen soms ludiek zijn, teater, zang, dans, maar mogen nooit een doel op zich worden. M.a. w. tijdens voorbereidingen van iets doe je dat met vrouwen onder elkaar op een heel andere manier en dat is een ontzettend goede ervaring en geeft ontspanning. Maar als je daar alleen maar tevreden mee bent blijf je steken. Van de drie aspekten, doel: vrouwenbevrijding - manier: met elkaar - middelen: uitingsvormen, hebben we de uitingsvormen niet zelf ontwikkeld, maar vanuit de mannenkultuur geleerd te gebruiken. M.a.w. we jatten en we zullen dat voorlopig nog wel een poosje blijven doen.

Het is ook afschuwelijk om de hele kultuur in al zijn facetten sec over boord te moeten gooien. Maar de historie (evolutie) van de mens, zoals die beleefd, bekeken en geno-teerd is, is in wezen de geschiedenis van de man, dus ook de kultuur.

Document info
Document views155
Page views155
Page last viewedSun Dec 04 12:56:20 UTC 2016
Pages71
Paragraphs740
Words36593

Comments