X hits on this document

73 views

0 shares

0 downloads

0 comments

5 / 26

Dziś istnieją łatwiejsze oraz bardziej precyzyjne metody wyznaczania Jednostki Astronomicznej, jednakże celowe jest zrozumienie jak działają starsze metody.

W tym ćwiczeniu, wykorzystując zdjęcia tranzytów Wenus z 8 czerwca 2004 roku będziemy wyznaczać długość Jednostki Astronomicznej z tą samą dokładnością co astronomowie w przeszłości.

Dzięki cyfrowej fotografii i nowoczesnemu sprzętowi komputerowemu będziemy w stanie dokonać tego samego bez potrzeby spędzania miesięcy nad morzem i cierpliwego znoszenia trudności życia w ciężkich warunkach.

Tranzyty Wenus i Jednostka Astronomiczna (krótka historia).

Wobec powszechnej akceptacji Kopernikowskiego systemu Wszechświata w XVII wieku, astronomowie stanęli przed problemem rozmiarów Układu Słonecznego. Wykorzystując obserwacje Tycho Brahe, Johannes Kepler był w stanie wyznaczyć względne rozmiary orbit planet w odniesieniu do dystansu Ziemi od Słońca (Jednostki Astronomicznej). Te wartości zestawione w poniższej tabeli numer 1:

Względne wymiary orbit planetarnych:

Planeta

Półoś wielka (AU)

Merkury

0.39

Wenus

0.72

Ziemia

1.00

Mars

1.52

Jowisz

5.20

Saturn

9.54

Tabela 1.

Nawet jeśli Kepler ze stosunkowo dużym przybliżeniem wyliczył względne rozmiary Układu Słonecznego, to astronomowie w tamtych czasach nie mieli pojęcia o jego rzeczywistych rozmiarach, nie wiedzieli jaka jest długość Jednostki Astronomicznej. Większość uczonych w XVI i XVII wieku zakładała, że Jednostka Astronomiczna mieści się w przedziale od 8 do 16 milionów km, pomylili się 10 krotnie. (Dzisiaj oficjalnie AU wynosi ok. 149600000km)

W 1715, Edmund Halley (Rys.2) jako pierwszy przedstawił praktyczną metodę wyznaczania Jednostki Astronomicznej przy wykorzystaniu tranzytów Wenus.

Document info
Document views73
Page views76
Page last viewedWed Dec 07 20:36:56 UTC 2016
Pages26
Paragraphs456
Words6113

Comments