X hits on this document

60 views

0 shares

0 downloads

0 comments

8 / 26

Rysunek 5: Obserwacja wykonana przez kapitana Jamesa Cooka w 1769 roku, ukazująca „efekt czarnej kropli’ utrudniający pomiar czasu rozpoczęcia i zakończenia przejścia

.

W dziewiętnastym wieku miały miejsce dwa tranzyty w 1874 oraz 1882 roku. Do obserwacji przejścia Wenus na tle Słońca przygotowywano się wówczas bardzo dokładnie. Stany Zjednoczone, Wielka Brytania, Francja, Włochy, Rosja, Holandia oraz Dania przygotowały wyprawy badawcze. Tym razem dzięki rozwojowi technologii astronomowie mogli wykorzystać do rejestracji pozycji Wenus aparaty fotograficzne co pozwoliło na zgromadzenie dokładniejszych danych niż w poprzednim wieku. Ale i tym razem wyniki nie były tak dobre jak oczekiwano, precyzyjne określenie czasu rozpoczęcia i zakończenia przejścia było zbyt trudne.

W XX wieku nie było tranzytu Wenus, a do czasu następnego tranzytu w roku 2004 metoda Halleya została zastąpiona przez wiele nowych, lepszych i bardziej precyzyjnych metod pomiaru AU i rozmiary Układu Słonecznego zostały obliczone z bardzo dużą dokładnością.

Tranzyty przypominają o wielkim zainteresowaniu zarówno rzadkim jak i pięknym pokazem ruchu obiektów w Układzie Słonecznym i są okazją do wprowadzenia nowoczesnych technologii do klasycznych metod astronomicznych (co będzie miało miejsce w ćwiczeniu).

Rysunek 6: Tranzyt obserwowany w Sydney (Australia) 1874 r.

Document info
Document views60
Page views63
Page last viewedFri Dec 02 18:15:01 UTC 2016
Pages26
Paragraphs456
Words6113

Comments